Henk & Melle presenteren ‘We Are All Rockstars’ tijdens echt Haags feestje

Op dinsdag 22 oktober viert Den Haag de albumrelease van Henk & Melle. De plaat, alweer de derde van het Haagse duo, heet “We Are All Rockstars” en wordt gepresenteerd in PAARD zoals alleen Henk en Melle dat kunnen: met zichzelf op de achtergrond. Als koortje, of ‘zijzangers’ zoals ze het zelf graag noemen. Met tien gastmuzikanten aan boord is de avond een feest van herkenning. Of nou ja, bijna dan.

Opening gastmuzikanten

Arie Spaans. Foto: Jan Nijhuijs

Arie Spaans (Ragmob, Suburbs) opent met het prachtige ‘Still Here’. In deze vertolking had het eigenlijk best een liedje van hemzelf kunnen zijn, als Dick Zuilhof er niet zijn oerherkenbare Smutfish-gitaargeluid bij zou maken. We beginnen deze avond dus tamelijk relaxed, maar dan blaast Remco Prins (Ragmob, Stringcaster, Trio Escobar) met zijn herkenbare stem, scheurende mondharmonica en explosieve performance van ‘Stamp’ de Kleine Zaal op. De toon is gezet, de vaart zit erin, de eerste danspasjes worden uitgeprobeerd.

Die vaart zit niet alleen in ‘Stamp,’ maar in de hele show. Henk & Melle hebben het duidelijk naar hun zin, terwijl ze op de achtergrond meezingen met hun eigen liedjes. De ene na de andere vriend van de show rent het podium op en af. Dat betekent dat we in totaal een krap uur van de geboorte van “We Are All Rockstars” mogen genieten en dat is jammer; het had zomaar nog een extra uur mogen duren.

Mini-Mowingclub

Dyzack. Foto: Jan Nijhuijs

Zodra Erik Hofland (Dyzack) het podium betreedt met zijn baritonsaxofoon denk ik even terug aan Mowingclub Festival. Deze avonden die Melle organiseerde in dezelfde zaal als waar we nu zijn en waar Henk & Melle in 2011 hun eerste plaat uitbrachten. Die editie zag ik daar naast Dyzack het tamelijk briljante Crappy Dog. Zij speelden toen al wel bariton- Dyzack zelf is er een jaar of vijf geleden mee begonnen. Het past bij de singer/songwriter, die zichzelf keer op keer opnieuw uit lijkt te vinden.

‘Tiny’ laat ons in ieder geval weer een andere, explosieve kant van hem zien. Eigenlijk is deze albumpresentatie dus een soort mini-Mowingclub, maar dan met een en dezelfde band op de achtergrond. Ook daarvoor trouwens niets dan lof: drummer Taco Gorter, (vandaag contra)bassist Carlos Lake en gitarist Dick Zuilhof zijn stuk voor stuk muzikanten van formaat met een heel eigen geluid. De doorgewinterde Haagse muziekliefhebber kent die ongetwijfeld al. Maar, ik dwaal af, want er is nog veel meer moois te ontdekken deze avond. 

Herkenbaar, onmiskenbaar talent

Anna Lotte. Foto: Jan Nijhuijs

Neem nu Anna Lotte, een mij hiervoor onbekende zangeres, die het breekbare ‘Marcus’ brengt. Waar de zaal schudde op zijn grondvesten door Dyzack en Remco Prins hoor je ons nu collectief fluisteren, verzuchten, stilvallen: ‘Wat mooi,’ golven we. Of Janneke Nijhuijs (The Deaf, The Indien) die met ‘Oh Father,’ terwijl haar eigen vader foto’s staat te maken, het voor iedereen meteen een klein beetje Vaderdag maakt. Of het liedje ‘Taco’, dat over de drummer gaat, dat door Camiel Meiresonne (Son Mieux) zo wordt gebracht dat je ook zonder Taco’s aanwezigheid door zou hebben dat het hier om een rockster gaat. Er zijn teveel voorbeelden van heel herkenbaar, onmiskenbaar Haags talent dat Henk en Melle met zich mee hebben gebracht. Het is moeilijk om niet te verzanden in een opsomming van gastmuzikanten en bijbehorende hoogtepunten.

Haags dynamiet

Tino. Foto: Jan Nijhuijs

Het is daarnaast overduidelijk dat de goedgevulde Kleine Zaal vol liefhebbers staat. Hoewel we geen noot kunnen meezingen, wordt er tijdens titelsong ‘We Are All Rockstars’, dat door de voor velen nu nog redelijk onbekende Tino vol overgave brengt, voor zover mogelijk toch enthousiast meegebruld. De laatste gastmuzikant, niemand minder dan bluesheld Nicko Christiansen, brengt met ‘Salvation Train’ nog een laatste keer een dosis Haags dynamiet ten tonele. En dan zit het er, helaas na een krap uur, alweer op.

We want more

“Je kunt in de hoek daar onze cd’s kopen, maar daar zingen deze mensen eigenlijk helemaal niet op mee,” kondigt Melle tegen het einde van de show aan. Maar, Den Haag zou Den Haag niet zijn als we niet toch nog een beetje meer van de twee willen horen. ‘We want more’ en dat krijgen we: het a capella gezongen ‘Captain O’Rourke’ is het toetje, de kers op de taart van een heerlijk Haags feestje. Laten we hopen dat er binnenkort toch weer een Mowingclub Festival komt.