Uitreiking Haagse sportprijs voor gehandicapten

Vandaag, 26 maart reikt De Stichting HSG de Haagse sportprijs voor gehandicapten uit: de Wouter Duinisveld Award 2018. In Caesar Fitness + Spa Resort aan de Mauritskade komen straks veel sporters, met en zonder beperking, samen om hun steun en bewondering te betuigen voor de winnaar van 2018. Michiel Snijders, oud rugby trainer van de winnaar van de eerste editie in 2016, beschrijft zijn bijzondere band met deze prijs en met de initiatiefnemer Hans Willink. Foto: Richard Mulder. Tekst: Michiel Snijders

Onbeperkte Talenten in het voetlicht

de Wouter Duinisveld Award 2017
Foto: Richard Mulder

Wat blijft het toch een rare paradoxale term wanneer je het in de sportwereld gebruikt: een beperking. Of het woord handicap. We kiezen vaak voor het woord beperking, maar zelden krijgt dat woord minder inhoud, dan als we het hebben over sporters “met een beperking”.

In en om het Haagsche hebben we vele sporters met een beperking. Ik weet zelf als coach van een rugbyteam “zonder“ beperkingen, hoeveel effort, tijd, en moeite en vooral hoeveel bloed, zweet en tranen er gestoken wordt in de sportcarrière van mijn jongens. Wat ik tot drie jaar geleden niet besefte, was dat dit natuurlijk net zo geldt voor onze (top) sporters met een beperking. Sterker: ik denk dat de inspanning en moeite bij die sporters nog wel boven het niveau ligt dan ik als coach eis van mijn topsporters. De drempels zijn nog steeds vaak letterlijk en figuurlijk te hoog, om als sporter met een beperking jouw eigen sport op het niveau te kunnen uitoefenen dat jij graag zou willen. Terwijl de drive en de ambitie van deze atleten enorm is.

Initiatiefnemer Hans Willink inspireert

Hans Willink
Foto: Frank Jansen

Twee mensen in mijn leven maakten mij duidelijk dat er nog steeds aandacht en steun nodig is voor de (Haagsche) sporter met een beperking. De eerste was Hans Willink, een fotograaf die in 2016 met het initiatief kwam om jaarlijkse deze sporters in het voetlicht te zetten met een award. En als Hans iets doet, dan gebeurt het goed. Zijn ongeëvenaarde drive om anderen te steunen en helpen is besmettelijk en inspirerend voor iedereen die hem spreekt. Die prijs ging er komen. De winnaar van de eerste editie zou ook meteen de naamdrager van de award worden. Hans is een man die ergens voor staat, een mens met een groter hart ben ik nog niet tegengekomen op onze aardbol.

Toprugbyer Wouter van Duinisveld

Dat een hart de rode draad zou zijn van de eerste editie van de Haagse Sportprijs voor Gehandicapten had ik eigenlijk moeten zien aankomen. De eer viel in 2016 te beurt aan de sporter voor wie ik sindsdien een enorm ontzag heb gekregen: Wouter van Duinisveld. Wouter was een toprugbyer en daarna een veelbelovend atleet, toen het noodlot hem trof. Zijn hart begaf het in korte tijd compleet. Een grote, persoonlijke strijd volgde, met uiteindelijk een donorhart als “beloning”.

wouter duinisveld cover boek

Maar de sporter in Haagse Wouter nam geen genoegen met alleen die tweede kans die hij in het leven kreeg. En dus ging Wouter triatlons lopen, zwemmen en fietsen. Met een donorhart. Lees dat toch alsjeblieft nog eens… triatlons… met een donorhart. Wouter had diezelfde drive, die drang om te presteren, de werklust, en was bereid bloed, zweet en tranen te laten om dat doel te bereiken. Zijn verhaal werd vastgelegd in het boek “de Hartslag van een ander”.

Uitreiking aan Wouter en nieuwe kanshebbers

In 2016 kreeg Wouter de Haagse Sportprijs voor Gehandicapten als eerste overhandigd; met direct de mededeling van inspirator en organisator Hans Willink, dat de naam van Wouter aan deze trofee zou worden gekoppeld. Wouter was immers een waardig voorbeeld voor de winnaars die nog zouden komen.

Vandaag wordt de Haagse sportprijs weer uitgereikt. De winnaar is misschien Renske van Beek de snowboardster, of Arie van der Rassel, de paradarter of misschien wel Stefan Rusch, de “wheeler”. Stuk voor stuk toppers in hun sport. Niet “omdat” ze een beperking hebben, maar omdat zij alle factoren die een sporter een topsporter maken beheersen. Een eindeloze motivatie, een lading natuurlijk talent, en een niet aflatende drang naar het verbeteren van hun prestaties, dag in, dag uit.

Het uiterste uit het leven halen

Ik besef me zoveel beter, sinds ik bewust ben geworden van deze groep fantastische sporters, hoeveel zij moeten leveren en moeten laten om tot hun prestaties te komen. Voor mij is het één van de redenen om zelf het uiterste uit mijn jongens te willen halen. In de sport, maar ook in het leven zelf. Onbeperkte talenten, dat zijn niet mijn jongens, dat is de groep sporters met een beperking die zich dagelijks uit de naad werken om te presteren. Petje af, voor al die sporters!

Wil je de Stichting Haagse Sportstimulering voor Gehandicapten steunen? Dat kan door binnenkort een uurtje met een collectebus te lopen. Neem contact met mij op via Jitters of Facebook en ik breng je in contact met Hans Willink.