Van Plasman tot Paagman, de nieuwe Fred bewandelt een oude weg

Vandaag, 7 oktober, is de nieuwe Fred heropend. Toen in 1909 Frits Plasman zijn bakkerij opende aan de Frederik Hendriklaan had hij nooit kunnen bevroeden dat ruim 100 jaar later de naam Plasman nog steeds fier zou pronken boven de ingang van de bekende bakkerij. Weliswaar niet meer in de familie, maar wel als boegbeeld van een mooie geschiedenis.

Boekhandel Paagman

gevel paagman

Eigenlijk is de hele Frederik Hendriklaan een brok geschiedenis. Zowel de winkels zelf met hun eigen verhaal, als “De Fred” op zich. Van Sperrgebiet in de 2e wereldoorlog tot de Laan van nu. Het is een winkelstraat die graag grandeur uitstraalt, maar waar Duindorp en Statenkwartier bijna hand in hand hun boodschappen doen. In het midden van de laan groeide na de 2e Wereldoorlog Boekhandel Paagman uit tot het kloppend hart van dit deel van de Frederik Hendriklaan. Van de boekhandel van Gerard Paagman tot de boekhandel Xl van Fabian en Nadine Paagman nu, groeide deze zaak mee met de tijden met het Kicking Horse Cafe, Villa Paagman. De laatste jaren was eigenlijk het wegdek, de trottoirs, en de indeling ervan, het enige dat niet meegroeide op de Frederik Hendriklaan.

Heropening de Fred nieuwe straat
Foto: Richard Mulder

Er werd een groot plan op tafel gelegd: de Fred moest worden verbouwd, maar de uitstraling en allure moesten blijven. Met ruim 130 winkeliers, duizenden wijkbewoners en nog vele mensen die de Fred als doorgang tussen Scheveningen en het Centrum gebruikten, was dit natuurlijk een enorme uitdaging. Verandering is moeilijk, voor iedereen bleek maar weer. Dagelijks doe ik mijn boodschappen op “de Laan” zoals wij de Fred liefkozend zelf noemen. Dus loop ik al maanden over loopplanken, konden er geen auto’s rijden en waren de leveranciers aan het strijden om het beste plekje op de hoek om zo toch zo snel mogelijk hun winkels te bevoorraden. Het Sperrgebiet van WW2 leek opeens weer een stuk dichterbij.

Fase 1 voltooid met Indische Tantes

Heropening de Fred Indische Tantes
Foto: Richard Mulder

Vandaag is fase 1 dan eindelijk voltooid. Het deel van de Frederik Hendriklaan tussen het Frederik Hendrikplein en de Statenlaan wordt feestelijk geopend. De Indische Tantes zijn teruggeplaatst, het karakteristieke beeld aan de ingang van de Frederik Hendriklaan. Yvonne Keuls neemt die honneurs waar als Haags icoon. Er past amper een betere vrouw bij de nieuwe “branding” van de Fred, zoals op de bussen te zien is. Vanaf hier wandel je over de nieuwe granietstenen loper in het midden van het trottoir (want ja..stoep is natuurlijk een woord dat we op de Fred niet gebruiken ..) langs de klassieke lantaarnpalen richting Paagman, en verder naar het kruispunt met de Statenlaan.

Heropening de Fred
Foto: Richard Mulder

Af, af is de Fred eigenlijk natuurlijk nog lang niet. De viering is zeker niet groots, ondanks de goeie zorgen van de winkeliersvereniging. De Willem de Zwijgerlaan, het Frederik Hendrikplein en de “Aert” (van der Goesstraat): de komende maanden zal er nog volop gewerkt worden. Ik zal als bewoner vast soms een echt Statenkwartiers “potverdikkie” over de nieuwe tegels laten schallen als ik vind dat ik weer ergens niet snel genoeg doorkan. Maar ik zal ook zeker weer op momenten stilstaan en naar de gevels kijken. Stilstaan en de prachtige panden en winkels bekijken die met de nieuwe bestrating nog mooier tot z’n recht komen. Ik ben zelf opgegroeid op de Fred, en daar sinds dit jaar weer neergestreken als bewoner, en ben trots op “mijn buurtje”. Geboren in de Schilderswijk, gewoond in de Bomenbuurt en thuis op de “nieuwe Fred”.

Ik ga afsluiten en mijn bakje truffeltapenade halen bij Simon de Vogel. Op het “oude” stuk Fred, waar nog niet verbouwd is. Ook daar schijnt het laatste woord nog niet over te zijn gevallen. Tot die tijd geniet ik van de overgang van oud naar nieuw, van de Fred en haar ondernemers, en van het publiek dat dagelijks langs komt. Een mengelmoes van Den Haag, eigenlijk precies zoals onze stad is. Internationaal, een tikje arrogant, een rijke geschiedenis vol verhalen en vooral heel trots op wie we zijn. Ja toch!
Tekst: Michiel Snijders